कान्तिपुर पत्रिकाले माफी माग भन्यो

अनुजा बानियाँ 05 June, 2012 काठमाडौं More Sharing ServicesShare | Share on twitter Share on facebook Share on email Share on print

९१ लाख रुपैयाँ र हीराको हार भेटेको दाबी गर्न अनुजा बानियाँ अहिले पनि छाड्दिनन् । त्यो पैसाको मालिक पुरुषोत्तम पोखरेलले बेइमान गरेकाले आपूm बेवकुफ बन्नुपरेको अनुजाको निष्कर्ष छ । दुनियाँले नै घटना झुटो भनेकाले अनुजा मानसिक रूपमा विछ्प्ति जस्तो देखिन्छिन् । अनुजा हिजोआज निराश र मलिन मुहार लिएर काठमाडौंको गल्लीमा भांैतारिरहेको भेटिन्छिन् । घटनाको वास्तविकता एक दिन सार्वजनिक हुने पर्खाइमा छिन् उनी । सहज जीवन बाँच्न काठमाडौं छिरेकी हुन् । योग्यताको अभावले तरकारी व्यापार थाल्ने योजना उनले स्तम्भकारलाई सुनाइन् । एउटा सानो गल्तीले प्राप्त खुसी र सम्मान क्षणभरमै शिशाभैं फुटेकोमा जिन्दगीभर पछुताउनु परेको गुनासो उनको थियो । के हो त्यो गल्ती ? के छन् अनुजाका भावी योजना भन्ने जिज्ञासामा उनका जवाफ : ० कति पैसा पो भेट्नुभयो अरे ? � ९१ लाख र हीराको हार । ० कहाँ भेट्नुभयो ? � मोटरमा भेटेकी हुँ । ० कति दिन राख्नुभयो ? � छाड्दिनुहोस् त्यस्ता कुरा, मैले बिर्सें र बिर्सन चाहन्छु । ० किन नि ? � मेरो एउटा सानो गल्तीले मलाई रुवाएको छ । मान्छेले मलाई पागलसम्म भने । त्यसकारण त्यो कुरा बिर्सन चाहन्छु । ० के गल्ती गर्नुभयो ? � त्यो पुरुषोत्तम भन्ने मान्छेको फोन नम्बर नराखेर गल्ती गरेछु । ० छ त्यो मान्छे ? � किन नहुनू, देखें भने चिन्छु । उसको छोरा अनिलसँग पनि मैले कुरा गरेकी हुँ । ० सामान फिर्ता पाउने मान्छे किन गायब हुनुपरेको होला ? � मैले नबुझेको कुरा पनि त्यही हो । त्यो मान्छे गायब भएर म बेवकुफ बन्नुप�यो । तर त्यो मान्छे एक दिन सार्वजनिक हुन्छ भन्ने विश्वास मलाई छ । ० ऊसँग कति समय कुरा गर्नुभयो ? � झण्डै सात दस मिनेट कुरा गरें होला । मुखमा कालोमोसो दलेर हिँड्यो भने मात्र हो, नत्र जहाँ देखे पनि म उसलाई चिन्छु । ० भेट्नुभयो भने के गर्नुहुन्छ ? � गर्न त के नै सक्छु र ? तर यथार्थ कुरा बाहिर आउँछ । दुनियाँको अगाडि मेरो बेवकुफीपनको पर्दाफास हुनेछ भन्ने विश्वास छ । ० ऊ सार्वजनिक हुन्छ भन्ने के आधार छ ? � विगत बिर्सन चाहन्छु, तर त्यो मान्छेले मेरो मन रुवाएको छ । त्यसलाई मेरो अन्तरहृदयले माफ दिँदैन । मेरो पीडा यो संसारलाई थाहा छैन । ० राष्ट्रपतिसँग कति कुरा गर्नुभयो ? � ३ मिनेट ३ सेकेन्ड । ० राष्ट्रपतिले नै सिधै फोन गर्नुभएको थियो ? � होइन, ललितबहादुर बस्नेतले पहिला फोन गर्नुभयो । उहाँले तपाईंसँग राष्ट्रपति बोल्न चाहनुहुन्छ भन्नुभयो । ० राष्ट्रपतिले के भन्नुभयो ? � इमानदारहरूको खडेरीमा तिमीलाई जन्म दिने बाबुआमा धन्य हुन् । तिमीलाई बधाई छ भन्नुभयो । ० कस्तो महसुस भयो ? � खुसी लाग्यो, राम्रो काम गर्दाको प्रतिफल यस्तै हुँदो रहेछ भन्ने महसुस भयो । सामाजिक संघ�संस्थाले सम्मान गरे । ० त्यो खुसी त धेरै टिकेन नि ? � केही समयपछि नै पीडादायी दिन सुरु भयो । बढाउको छोराले झिर लिएर काट्न आयो । कान्तिपुर पत्रिकाले माफी माग भन्यो । ० के गर्नुभयो ? � मैले केही गल्ती गरेकै थिइनँ, म किन डराउने ? दुनियाँले मलाई पागल भने, तर म अलिकति पनि विचलित भएकी छैन । कसैको नराम्रो चिताउँदिन इमानदार भएर गरी खाएकी छु । ० झिर लिएर चाहिँ किन कुट्न आएको नि ? � उसलाई नभनी समान फिर्ता दिइँदा परिवारको बेइज्जत भयो रे । ० सार्वजनिक गरेर फिर्ता दिएको भए हुन्थ्यो नि ? � त्यसो गरेको भए हुने रहेछ, त्यसबेला बुद्धि आएन । ० कसरी फिर्ता दिनुभयो त ? � त्यही पोकामा फोन नम्बर भएको कार्ड थियो । त्यही नम्बरमा फोन गरेर बोलाएर दिएँ । त्यो पैसा मेरो साथमा भइरह्यो भने ज्यान पनि जान सक्छ भन्ने डरले उसैलाई फोन गरेर फिर्ता दिएकी हुँ । ० कसरी ? � धन देखेपछि महादेवको पनि तीन नेत्र बल्छ भन्छन् । त्यो अर्काको पैसा लिन मैले किन ज्यान त्याग्ने ? बरु सुटुक्कै फिर्ता दियो, टन्टै साफ भन्ने सोच आयो । ० पछिल्लो समय के कुराले चित्त दुःख्यो ? � बढाउको छोराले तुच्छ वचन बोलेर झिरले कुट्न आयो । केही अखबारले म पागल भनेर समाचार छापे । मलाई पागल भन्नेहरूलाई म कदापि माफी दिन्न । तर म उनीहरूप्रति नकारात्मक धारणा पनि राख्दिनँ । ० अब के गर्नुहुन्छ ? � जीवन संघर्ष रहेछ, हातखुट्टा चलुन्जेल संघर्ष गर्छु । सुख�दुःख, आरोह�अवरोह रहेछ, त्यसलाई सहर्ष स्वीकार गर्छु । मेहनत गर्न छाड्दिनँ । ० तपाईंका कारण परिवार दुःखी भए होला, होइन ? � जे नहुनु भइसक्यो, दुःख मानेर केही हुँदैन भन्ने कुरा मेरा अभिभावकले बुभ्mनु भएको छ । ० इष्टमित्रले के भन्छन् नि ? � अगाडि भेटिएका सबैले राम्रै भनेका छन् । पछाडि कुरा काट्छन् होला, थाहा छैन । ० थातथलो कहाँ हो नि ? � भोजपुर, भुल्के । ० परिवारमा को को हुनुहुन्छ नि ? � हामी दुई बहिनी, तीन दाजुभाइ र बुबाआमा । ० बुबा के गर्नुहुन्छ नि ? � बुवा शिक्षक, आमा गृहिणी र दाजुहरू संघ�संस्थामा हुनुहुन्छ । एउटा भाइ पढ्दैछ । ० तपाईंले कति पढ्नुभयो ? � एसएलसी पास गरेकी छैन । अब कम्मर कसेर पढ्ने सुरसार गर्दैछु । ० यसअघि किन पढ्नुभएन ? � एसएलसी बिग्रेपछि पढ्न मन लागेन । लहलहैमा लागेर सुनसरीतिर झरियो । केही गर्न पढ्नुपर्छ भन्ने लागेको छ । त्यसैले पढ्ने वातावरण मिलाउँदैछु । ० घरमै बसेर पढेको भए हुँदैन थियो ? � साथीभाइ पनि गाउँबाट हिँडे, त्यही बेला भाउजूले बोलाउनुभयो र सुनसरी आइयो । ० सुनसरी आएर के गर्नुभयो ? � एउटा सानोतिनो काममा भुलिएकी थिएँ । त्यस्तो घटना भएपछि त्यहाँ बस्ने वातावरण पनि भएन, त्यसपछि काठमाडौं आएकी हुँ । काठमाडौं पनि बोलाएर आएकी हुँ । ० कसले बोलायो ? � दाजुभाउजूहरू पनि यहीँ हुनुहुन्छ । तर मलाई बोलाउने संस्थामै बसेकी छु, त्यहीँ काम गर्छु । बस्नलाई सहज नै छ । ० विवाह गर्ने सोचाइ बनाउनु भएको छैन ? � उमेर भएकै हो, समय आएपछि होला नि । तर धेरैले तेरो विवाह हुँदैन भनेका छन् । ० पे्रमको चक्कर चलेको छैन ? � पे्रम विवाह गर्नुहुँदैन, पहिले आनीबानी थाहा हुन्छ, पछि राम्रो हुँदैन । ० कहिले होला जस्तो छ विवाह ? � सबैतिरबाट कुरा आइरहेका छन्, हेरौं कहिले र कोसँग हुन्छ ? ० कस्तो दुलाहा कल्पना गर्नुभएको छ ? � नराम्रो होस् भनेर त कसले भन्ला र ? तर मेरो भागमा सोझो र रिसाहा केटो परोस् भनेर कामना गरेकी छु । ० किन नि रिसाहा केटो ? � बरु मलाई दिनरात कुटोस्, तर रिसाहा केटो नै चाहिएको छ । ० किन नि भन्न मिल्दैन ? � मेरो इच्छा हो, सोझो तर रिसाहा केटा मलाई मन पर्छ । ० अनुजा नाम कसले राखिदियो नि ? � बुबाआमाले नै राखिदिनुभएको हो, पछि राम्रो लागेर आपैंmले राखेको नाम होइन ।